Üzme beni, yakma canımı.
Önceden olsaydı anlayamazdım şu anki ruh halimi. Ama bir kez yaşadım bunu. Şimdi anlayabiliyorum. Kalbim ve mantığım birbiriyle çelişiyor ve bundan yine ben zarar görüyorum. Artık seni tamamen hayatıma soktuğum dönem başladı, kaybetme korkusuyla yaşıyorum artık.
İnanmak, güvenmek, korkusuzca yaşamak istiyorum aşkımı. Ama diyorum sonra ama..? O gece beni bırakmayacağını söyledin.. O kadar çok istedim ki inanmayı. Yapamadım ama bir kere kırıldı güvenim, ya yine olursa diye korkuyorum. Bunu bir kere daha yaşayamam, o acıyı. Kaybetmek korkusuyla yaşamak zor. Kendime verdiğim sözü tutamadım. Sevdim seni, alışıyorum giderek bağlanıyorum sana.
Her güzel şeyin bir sonu olduğunu söylerler. Sen de yapıyorsun bunu bana bir gün bitebileceğini anlatmaya çalışıyorsun.
Ne demiştim bir keresinde sana hatırlıyor musun? "Her insan kendi katilini kendi seçer."
Korkuyorum bazen yok yere, benim olduğunu bile bile. Hata mı ettim diye sorduğum da oldu. ama seni sevdiğim için pişman değilim Seni sevdiğim kadar beni sevmiyor olabileceğin yakıyor canımı.
Sana kendimi anlatırken ufak bir ayrıntıyı atlamış olmalıyım. Zor severim, çok severim..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder